Language:

  • Հայերեն
  • Русский
  • English

Ճակատագրեր

ՀԱՂԹԱՆԱԿԻ ՀԱՄԱՐ ԾՆՎԱԾԸ

Ծանր ու դժվար է Սևակի մասին գրելը, որովհետև անկարող ես բառեր գտնել…: Ծանր ու դժվար է, որովհետեւ անգամ տարիներ անց էլ գիտակցությունդ, երեւակայությունդ եւ հուշերդ իրար հետ համաձայնության չեն գալիս, եւ սիրտդ չի համակերպվում աչքերիդ տեսածին: Եվ ի՞նչ գրես, երբ չես կարողանում տարանջատել գլխավորն ու երկրորդականը։

ՄԻՍԱՔ ՄԱՆՈՒՇՅԱՆ

1947 թվականին (հետմահու) Փարիզում լույս է տեսել Միսաք Մանուշյանի բանաստեղծությունների ժողովածուն, որը 1956թ. վերահրատարակվել է Երևանում:

ՈՃՐԱԳՈՐԾՈՒԹՅՈՒՆԻՑ 103 ՏԱՐԻ ԱՆՑ

108 տարեկան Խոսրով պապը ծնվել է Մուսալեռի Քաբուսիե գյուղում՝ Արիստակես և Սիմա Ֆռանգյանների ընտանիքում: Ցեղասպանությունից 103 տարի անց էլ լավ է հիշում իր ընտանիքի գլխով անցած-գնացածը:

ՊԵՆՏԱԳՈՆԻ ԱՊՐՈՂ ԼԵԳԵՆԴԸ. ՍԱՐԳԻՍ ԹԱԹԻԿՅԱՆ

ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի (NAVSEA) պաշտոնական կայքը տեղեկացնում է, որ 2017թ. սեպտեմբերին կայացել է ԱՄՆ ռազմածովային ուժերի համակարգում երկարամյա ծառայող հայազգի Սարգիս Թաթիկյանի մեծարման արարողությունը, որն աննախադեպ է Պենտագոնի պատմության մեջ՝ 75 տարի:

ԻՄ ԲԱՆԱԿԸ՝ ՀԱՂԹԱՆԱԿ ԱՆՈՒՆՈՎ

Ինձ թվում էր` այլեւս նման տներ չկան` հնաբույր, տաք ու գույնզգույն, որտեղ անցյալը շնչում է կողքիդ, ամեն անկյունում հուշեր են ապրում, ասքեր ու լեգենդներ: Որտեղ ժամանակները ձուլվել են իրար, ու հիշողության արահետները չեն ավարտվում… Նկարիչներն ավելի բախտավոր են: Կվերցնեն վրձինը, կխառնեն գույներն ու կտավի վրա կպատկերեն ամեն ինչ` բոլոր մանրամասներով` հին, բայց գունավոր գորգերը, մաշված, բայց ազնվական կահկարասին: Բազմերանգ ծաղիկները…

ՀԱՐԱԶԱՏ ՈՒ ԹԱՆԿ ՀՈՂ

Քառօրյա պատերազմից երկու տարի է անցել: Ապրիլյան թոհուբոհն անցած զինվորները վերադարձել են հայրենի օջախներ, կյանքը նրանց առել է իր առօրյա հորձանուտի մեջ: Հարություն Սարգսյանը բանակից վերադարձել է «Դրաստամատ Կանայան» մեդալով:

«ԹՇՆԱՄԻՆ ԻՄ ԹԻԿՈՒՆՔԸ ՉԻ ՏԵՍՆԻ»

Ես որոշել էի հարցազրույց անել թիվ 116 դիրքը պաշտպանելիս քաջաբար զոհված հերոսներից մեկի` Անդրանիկ Զոհրաբյանի հոր` Ատոմ Զոհրաբյանի հետ, հարցեր էի պատրաստել: Սակայն նույնիսկ առաջին հարցը տալու անհրաժեշտություն չեղավ. ափեափ լցված սրտից, մտքից, հոգուց բառերն ու հույզերը, հիշողություններն ու պատկերները հոսեցին անճիգ ու անարգել: Ես ունկնդիր էի, հանդիսատես, վկա… մեծ սիրո, մեծ ցավի, մեծ հպարտության…