Language:

  • Հայերեն
  • Русский
  • English

Ճակատագրեր

ԳՆՈՒՄ ԵՄ ՀԱՅՐԵՆԻՔՍ ՊԱՇՏՊԱՆԵԼՈՒ...

«Ես մի քանի ժամից մեկնում եմ: Ոչ ոք ինձ չի հրամայել, չի խնդրել, մեկնում եմ սեփական կամքով եւ մեծ ցանկությամբ, քանզի գտնում եմ, որ ճիշտ եմ վարվում, որովհետեւ գնում եմ պաշտպանելու Հայրենիքս, մորս, հորս գերեզմանը… Գնում եմ, որ գամ, իրավունք չունեմ զոհվելու, երեսունհիգ տարեկան եմ, կիսատ գործեր շատ ունեմ…»: Այս փոքրիկ պատառիկը որպես սրբազան մասունք տանը պահվող նամակից է, որ պատերազմ մեկնելուց առաջ Գարիկն ուղղել էր կնոջն ու իր երեք անչափահաս զավակներին՝ Էդգարին, Արթուրին, Արցախուհուն…:

ԽՐՈԽՏ ՈՒ ԱՆՎԵՀԵՐ՝ ԱՆՎԱՆ ՊԵՍ

1996 թվականի հունվարի 21-ին Արմավիրի մարզի Արեւիկ գյուղում բնակվող Կիրակոսյանների գերդաստանում տոն էր: Կարապետ Կիրակոսյանի ընտանիքում մի նոր արու զավակ էր ծնվել, որին Գոռ անունով կնքեցին: Հետագայում ապրած կյանքով ու հերոսական մահով իր Գոռ՝ խրոխտ, հպարտ, սեգ անվանը արժանի հայորդի եղավ:

ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ «ՄՇՏԱԿԱՆ» ՊԱՇՏՊԱՆԸ

Արամ Նիկոլայի Առուշանյանը ծնունդով Մարտակերտի շրջանի Հաթերք գյուղից էր: 1990թ. ընդունվեց Երեւանի Պոլիտեխնիկական ինստիտուտի լեռնամետալուրգիայի բաժինը: Երբ սահմանին հնչեցին առաջին կրակոցները, նա թողեց ուսումը ու համազգեստ հագավ, լծվեց հայրենիքի պաշտպանի «ժամանակավոր» պարտականություններին: Եվ «ժամանակավորը» դարձավ մշտական…

ՄԱՐՏԱԿՈՉ

Մենք չպետք է մտածենք հակառակորդի քանակի եւ զենքի մասին, քանի որ մեր բանակն ունի աշխարհի ամենահզոր զենքը, որի մասին թշնամին գաղափար անգամ չունի. զենք, որն առկա է յուրաքանչյուրիս սրտում եւ մտքում:

ԿՅԱՆՔԻՑ ԱՌԱՎԵԼ

Ամանոր է: Երևանից դուրս ես գալիս, եւ մոռացվում են տոնական շունչն ու գունագեղությունը։ Ճանապարհի երկայնքով տարածվում են սպիտակ ու ամայի դաշտերը, արահետները… Հեռվում Արարատ լեռն է` հաղթական ու վեհ… Ճանապարհը ձգվում է մինչև Վեդի քաղաք: Հասնում ենք գերեզմանատուն… Ապրիլյան չարաբաստիկ այդ օրը պատմության սպիտակ էջի վրա արյունով գրվեց ևս մի անուն` Անդրանիկ Զոհրաբյան… Ծաղիկներով ամփոփված սառած հողաթմբի տակ հանգչում է նա… Օդը սառն է, մաքուր, բայց դժվար է շնչելը։ Կյանքը կարծես կանգ է առել այս շիրիմի ու նրա շուրջ տարածված լռության մեջ։ Հերոսի գերեզմանին այցի եկել է հերոս ընկերը` Վակը՝ Վարդգես Ումրիկյանը։

ՀԱՎԵՐԺ ՓԱՌՔ ԵՎ ԽՈՆԱՐՀՈՒՄ

1996 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Գեղարքունիքի մարզի Վերին Գետաշեն գյուղում ծնված Իգոր Պապի Հակոբյանը խելացի և բանիմաց երիտասարդ էր: Ծառայության անցնելով Արմավիրի ուսումնական զորամասում՝ կարճ ժամանակում յուրացրել էր տանկի նշանառու-օպերատորի մասնագիտությունը: Նորմատիվների հանձնման և տանկային զորավարժությունների ժամանակ մշտապես ցույց էր տալիս թիրախների խոցման գերազանց արդյունքներ և փայլում իր գիտելիքներով` արժանանալով հրամանատարների խրախուսանքին:

«ԲԱՆ ՉՄՆԱՑ, ԳԱԼՈՒ ԵՄ...»

«Հա՛, ջա՛ն, ինչո՞վ օգնեմ»,- միշտ այս խոսքերը կլսեիր մեր Արմանից: Շատ բարի էր, անկեղծ, մանկան պես դյուրահավատ ու զգայուն: