Language:

  • Հայերեն
  • Русский
  • English

Ճակատագրեր

ԲԱՅՑ ԵՍ ՈՒՆԵՄ ԱՎԵԼԻ ՄԵԾ ԱՐԵՎ

«Մա՛մ, դու իմ Արևն ես: Բայց ես ունեմ ավելի մեծ Արև: Առանց դրա 3 միլիոն կյանք կմթնի, առանց դրա 10 միլիոն կյանք կզրկվի ջերմությունից…Ու հիմա ես գնում եմ պաշտպանելու այդ արևը: Մա՛մ, չտխրես… եթե հանկարծ կորցնես ինձ, ձեռք կբերես 3 միլիոն զավակ, որովհետև 3 միլիոն հայերի սրտերի մի անկյունում կապրեմ ես: Կներես ինձ, իմ մա…»:

ԱՄԵՆԱԽՈՐ ՑԱՎՆ ՈՒ ԱՄԵՆԱՀԶՈՐ ՀՊԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ

-Երբ պատերազմն սկսվեց, ավագ որդիս՝ Անդրանիկս, որպես դասակի հրամանատար, ամենաթեժ ճակատում էր, երկու օր անց կրտսեր որդիս՝ Արսենս, մեկնեց Արցախ: Ես մնացի մենակ (ամուսինս վաղուց է վախճանվել): Երկու երեխա ունեի՝ երկուսն էլ պատերազմի բոցերում էին 42 օր: 42 օր ես անցա ամենաիսկական դժոխքի միջով: …Հրադադարից երկու օր առաջ երկուսն էլ վիրավորվեցին ու տեղափոխվեցին հոսպիտալ: Արսենիս վնասվածքը մահացու չէր: Անդրանիկս…

ԻՄ ՔԱՋ ԶԻՆՎՈՐ

Վարդան Կոնջորյանի նկարի տակ հրամանատարը գրել է՝ իմ քաջ զինվոր: Այսքանը: Ոչինչ չի պատմել հայրենիքի պաշտպանության ժամանակ զոհված զինվորի քաջագործություններից, մեծարանքի խոսքեր չի ասել, պարզապես գրել է՝ իմ քաջ զինվոր՝ այս երեք բառի մեջ դնելով իր ամբողջ հպարտությունը, ցավը, ափսոսանքը:

ԴԱՍԱԿԻ ՀՐԱՄԱՆԱՏԱՐ, ԱՎԱԳ ՍԵՐԺԱՆՏ ՄԻՔԱՅԵԼ ՀԱԿՈԲՅԱՆ

«Ապրել ու գործել միայն այն բանի համար, որի համար արժե մեռնել, և մեռնել միայն այն բանի համար, որի համար արժեր ապրել»: Նժդեհյան տողերը կենդանի պահած մեր հերոսներից է Միքայել Հակոբյանը։

ՀԱՎԵՐԺ ՆԵՐԿԱ

Օրերս Էրեբունի վարչական շրջանի Արցախի 23/8 շենքի բակում բացվեց հուշաղբյուր՝ նվիրված 44-օրյա պատերազմում հերոսացած Գոռ Սիմոնյանի հիշատակին:

ԱՆԴՐԱՆԻԿՆԵՐԻ ԴԱՐԸ

Եթե ես ականատեսը չլինեի՝ հորինված կհամարեի։ 1992 թվական, Նյու Յորքի օդանավակայան։ Չգիտեմ Մոսկվայի մետաղախույզ անցակետը ինչպես էր շրջանցել, բայց Նյու Յորքինը չկարողացավ։ Ամերիկացիները թխադեմ օտարականներից շատ են վախենում։

ՀԱՎԵՐԺԻ ՃԱՄՓԱՆ ՀԱՆՈՒՆ ԿՅԱՆՔԻ

Արտյոմին հանդիպեցի «Եռաբլուրում»… Հերոսաբար նահատակված Նարեկ սարկավագի տարեդարձի կապակցությամբ հոգեհանգստի արարողությանն էի, ետդարձին սովորության համաձայն հայացքս սահեցնում էի տղաների լուսանկարների վրայով, բոլորի հետ՝ ծանոթ թե անծանոթ, մտովի խոսում, աղոթք էի ասում, երբ հայացքս կանգ առավ Արտյոմի լուսանկարին: