Language:

  • Հայերեն
  • Русский
  • English

Բանակ և հասարակություն

ԱՇԽԱՐՀԻ ԱՄԵՆԱԹԵԺ ԳՈՏԻՆԵՐՈՒՄ

«Ես տղամարդկանց ղեկավարել եմ մարտական գործողություններում, վարել ուղղաթիռներ, ներդրումներ կատարել ֆոնդային բորսայում, ճանապարհորդել դեպի հեռավոր երկրներ, հիմնել և վաճառել բիզնեսներ և այդ ընթացքում հաջողություններ ու կորուստներ ունեցել: Բայց այս ամենից ոչինչ ինձ համար չի կարող համեմատվել հայր լինելու հետ: Իմ ծառայությունն օգնում է մյուս հայրիկներին այս երկրի վրա ամենաազնվական ձեռնարկի մեջ, որն է՝ աստվածավախ տղամարդկանց դաստիարակությունը»:
ՉԱՔ ՀՈԼԹՈՆ

«ԹԱՄԱՆՅԱՆ» ԴԻՎԻԶԻԱՅԻ 100-ԱՄՅԱ ԶԻՆՎՈՐԸ

Մեծ Հայրենականի հաղթանակից ուղիղ 76 տարի անց Անդրանիկ պապը կրկին ուսերին է գցում մեդալների առատությունից ծանրացած պիջակը եւ… բոլորին հղում իր մաղթանքը.

ՆՎԻՐՈՒՄ

Հայ լեգենդար լեռնագնաց, ՀՀ ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի վաստակավոր աշխատող, ՀԱՕԿ-ի (Հայաստանի ազգային օլիմպիական կոմիտե) պատվավոր անդամ, Հայաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտի պրոֆեսոր, ԽՍՀՄ «Պատվավոր լեռնափրկարար» Աղվան Չատինյանին 60-ից ավելի տարիներ մարզչամանկավարժական գործունեության, սերունդներ կրթելու, հայկական սպորտի զարգացմանն ուղղված բեղմնավոր գործունեության համար օրերս շնորհվել է «Երևանի պատվավոր քաղաքացի» կոչումը:

ԵՐԲ ԳՐԻՉԸ ՓՈԽԱՐԻՆՎՈՒՄ Է ԶԵՆՔՈՎ

ԵՊՀ Ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի ուսանողներից շատերը ժամկետային զինծառայողներ էին, երբ սկսվեց պատերազմը: Իսկ մի քանիսն էլ կամավոր մեկնեցին ճակատ:

«ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ԱՉՔԵՐԸ»

Պատերազմի առաջին օրը Ստեփանակերտում հրետակոծված ու ավերված մանկական սենյակի լուսանկարով Դավիթը սկիզբ դրեց 44-օրյա պատերազմի իր վավերագրությանը:

«ԶԻՆՎՈՐԻՍ ԱՅԳԻՆ»

Հայաստանի ազգային Ագրարային համալսարանի Շուշիի մասնաճյուղի ուսանողների ու դասախոսների կողմից ապրիլյան պատերազմի հերոսների հիշատակին նվիրված «Զինվորիս այգին» է, որտեղ 2017-ին են ծառատունկ կազմակերպել, բայց այցելում են ամեն տարի՝ խնամում, ջրում, չորացած ծառերի տեղը նոր ծառ տնկում։

ԿՅԱՆՔԻ ՈՒ ՄԱՀՎԱՆ ՍԱՀՄԱՆԱԳԾԻՆ

Նիկոլայ Գրիգորյանը բժշկական համալսարանի ռազմաբժշկական ֆակուլտետի 5-րդ կուրսի ուսանող է՝ ծնունդով Ստեփանակերտից: Նիկոլայի հայրն ու մայրը զինվորականներ են, և մանկուց Նիկոլայի համար սովորական ու միևնույն ժամանակ հոգեհարազատ է դարձել զինվորականի հանդերձանքը: -Երբ փոքր էի, մտածում էի, թե դա մեր ընտանեկան ավանդական հագուստն է, և շատ էի սիրում ու որոշել էի, երբ մեծանամ, ես էլ կունենամ իմը,- ասում է Նիկոլայը: