Language:

  • Հայերեն
  • Русский
  • English

Բանակ և հասարակություն

ՍԻՐԻ՛Ր, ՈՐ ԱՊՐԵՍ

Արշակ Հովհաննիսյանի անունն առաջին անգամ լսեցի, երբ ապրիլյան պատերազմի օրերին այցելում էի հոսպիտալներում բուժվող մեր վիրավոր զինվորներին. «Արշակի հետ զրուցելուց հետո անկումային տրամադրությունս փոխվեց», «Արշակը հույս տվեց»: «Երբ իմացա, որ Արշակն առանց ոտքերի քայլում է, ամուսնացել է, երեխաներ ունի, որոշեցի ապրել»:

ԽՄԲԱԳՐՈՒԹՅԱՆ ՓՈՍՏԻՑ

Բարեւ Ձեզ «ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐ» հանդեսի հարգելի խմբագիր։ Ձեզ գրում է ՌԴ Նովոսիբիրսկ քաղաքի բնակչուհի Շողիկ Դավթյանը։

ՀԱՐԱԶԱՏ ԻՆՍՏԻՏՈՒՏՈՒՄ ՆՇՎԵՑ ՍՊԱՐԱՊԵՏԻ 60-ԱՄՅԱԿԸ

Հայաստանի ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտում նշվեց Հայաստանի Ազգային հերոս, Արցախի հերոս Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան 60-ամյակը:

ՉՈՐՍ ՏԱՐԻ ԱՆՑ

2015 թ. մարտի 19-ին հայկական լրատվամիջոցները հայտարարեցին. «Մարտի 19-ին, ժամը 08:30-ի սահմաններում, հակառակորդի հատուկ նշանակության ջոկատի ուժեղացված խումբը հարձակվել է Արցախի հյուսիսային (Գյուլիստանի) ուղղությամբ տեղակայված դիրքերի վրա:

ԵՐԱԶՆԵՐԻ ԵՎ ԻՐԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ՍԱՀՄԱՆԱԳԾԻՆ

Զինվորական բժիշկներ… Պատերազմում նրանք կռվում են երկու ճակատով՝ թշնամու եւ մահվան դեմ: Կյանքի եւ մահվան սահմանագծին հազարավոր կյանքեր փրկում, հրաշքներ գործում…

ԻՄ ԸՆՏԱՆԻՔՆ ԻՄ ԱՄՐՈՑՆ Է

Դիվիզիոնի շտաբի պետ, մայոր Վահե Շեկոյանը ծնունդով Դսեղից է: Նա իր բոլոր ձեռքբերումների համար պարտական է ընտանիքին: «Չունենայի ընտանիք, սիրող ու ինձ զորավիգ կին, ու իմ հրաշք մինուճարին՝ Նարեկիս, ես ծառայության մեջ հաստատ հաջողություններ չէի ունենա:

ԵՍ ՀՊԱՐՏ ԵՄ ԻՄ ՀԱՅՐԻԿՈՎ

Ես շատ եմ սիրում երկու եղբայրներիս, հայրիկիս ու մայրիկիս։ Հայրս զինվոր է, հայոց բանակի սպա: Նա հրամանատար է, և այսօր, երբ մեր ընտանիքը ողջ է ու ամբողջական, հորս և իր զինվորների սխրանքի արդյունքն է: