Language:

  • Հայերեն
  • Русский
  • English

Ընթացիկ համար

ՄԵՐ ԺԱՄԱՆԱԿԸ ՇԱՏ ՔԻՉ Է, ԻՍԿ ԱՆԵԼԻՔԸ՝ ՇԱՏ

2020 թ. սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց հայ-ադրբեջանական պատերազմը, որը տեւեց 44 օր եւ հիմնովին փոխեց իմ աշխարհընկալումը:

ՎԱՐԺԱԴԱՇՏՈՒՄ ԱՊԱԳԱ ՏԱՆԿԻՍՏՆԵՐՆ ԵՆ

Զորամասի վարժադաշտում բացազատված ուսումնական կետերում կուրսանտները՝ բանակի ապագա տանկիստները, մեքենավարման, հրաձգության, հոգեբանական արգելագոտիների հաղթահարման գործնական պարապմունքներով իրենց հմտություններն են կատարելագործում:

ՀԱՅՐԵՆԻՔԻ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ՝ ՊԱՐՏՔ ՈՒ ՊԱՏԻՎ

Եռամսյա վարժանքների մասնակիցներն այս օրերին շարունակում են մարտական հերթապահություն իրականացնել հանրապետության սահմանագոտիներում: Մարտական հենակետում 14 օր շարունակ պատվով և բարձր պատասխանատվությամբ հսկելով հայրենիքի սահմանը՝ առաջին փուլի պահեստազորայինները հերթափոխը հանձնել են հավաքի հաջորդ մասնակիցներին:

«...ՈՐ ԴՈՒՔ ՇԱՐՈՒՆԱԿԵՔ ԱՊՐԵԼ ՀԱՅՐԵՆԻՔՈՒՄ»

Նստել եմ համակարգչիս առջև, ու հուզմունքը խանգարում է, որ մտքերս ժողովեմ… Չնայած մեկ տարի է անցել, բայց Հովիկի լուսեղեն պատկերն անմիջապես աչքիս առջև է գալիս, ու ցավը վերականգնվում է: Հատկապես աչքերն եմ հիշում՝ մաքուր-մաքուր, պարզկա երկնքի պես. նրա հոգու շիտակության, մաքրության հայելային արտացոլումը…

ՊԱՅԹՅՈՒՆ...

Պատերազմի դաշտում թեժ մարտեր էին ընթանում, «Սիսական» ջոկատի հետ օգնության էինք հասել 18-20 տարեկան տղերքի, որոնք երկու օր շարունակ սոված և շրջապատված էին թուրքական, ադրբեջանական և տեռորիստական մեծ խմբերով։

ԲԱՆԱԿՈՒՄ ԵՄ ՀԱՂԹԵԼՈՒ ՀԱՄԱՐ

-Իմ ծննդավայր Վարդենիսում մերոնք՝ Բարսեղյանները, հայտնի են իրենց հազվագյուտ զինվորական մասնագիտությամբ, որ փոխանցվել է սերնդեսերունդ,- ասում է ականանետային մարտկոցի ջոկի հրամանատար, սերժանտ Վարդան Բարսեղյանը:

ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԻ 10-Ը ՌԱԴԻԱՑԻՈՆ, ՔԻՄԻԱԿԱՆ, ԿԵՆՍԱԲԱՆԱԿԱՆ ՊԱՇՏՊԱՆՈՒԹՅԱՆ ԶՈՐՔԵՐԻ ԿԱԶՄԱՎՈՐՄԱՆ ՕՐՆ Է

Խորհրդային Միության փլուզումից հետո, երբ Հայաստանի Հանրապետությունը ինքնապաշտպանական ուժերով չհայտարարված պատերազմ էր մղում մի քանի անգամ գերազանցող ադրբեջանական զավթիչների դեմ, հասունացավ կանոնավոր ազգային բանակի ստեղծման անհրաժեշտությունը: