Language:

  • Հայերեն
  • Русский
  • English

Թերթ

ԱՄԱՆՈՐԻ ՇՆՈՐՀԱՎՈՐԱՆՔՆԵՐ

Ամանորի այս օրը ուզում եմ շնորհավորել մեր զինվորներին, որոնք մարտական հերթապահություն են իրականացնում եւ նրանց, ովքեր պատվով կատարելով իրենց ծառայությունը, Ամանորը դիմավորում են հայրենի հարկի տակ։ Դիմում եմ իմ զինվորներին. Սիրելիներս, Դուք զինվոր եք ողջ կյանքի համար։ Ապրեք ձեր կյանքը հպարտորեն, որովհետեւ դուք բարձունքից տեսնում եք մեր հայրենիքի սահմանները։ Կանգնեցեք այդ սահմաններին տղամարդավարի, հպարտ, աչալուրջ։ Հողի տերը նա է, ով կարոտով ու գուրգուրանքով է վերաբերվում նրան։

ՆՈՐ ՏԱՐԻ ԿԱՄ ԿԱՂԱՆԴ

Տարեմուտը՝ Նոր տարին, այսօր տոնում են եւ՛ քրիստոնյաները, եւ՛ այլադավանները: Տարեմուտը զուտ տարին տարիով փոխելու տոն չէ, այլ հոգեւոր խորհուրդ ունի: Նախկինում Տարեմուտը տոնվում էր նիսանի 1-ին՝ մարտի 22-ին՝ Ադամի ստեղծվելու օրը՝ ինչպես ամիսների սկիզբ: Այդ պատճառով «նիսան»-ը թարգմանվում է կազմություն եւ լինելություն: Այդ օրը մարդիկ միմյանց շնորհավորում էին եւ ընծաներ մատուցում։ Այդպես Տարեմուտն ավանդաբար տոնվել է մինչեւ Բաբելոնի աշտարակաշինությունը, որից հետո այն պահպանվեց միայն Եբերի ընտանիքում, ումից եւ ավանդվեց հրեաներին:

«ՄԵՐ ՔԱՅԼԵՐԸ ՀԱՄԱՐԺԵՔ ԵՆ»

Մեզ համար ամենակարեւոր իրադարձությունները, թերեւս, երկուսն էին` ՀՀ-ում ռուսական ռազմակայանների տեղակայման ժամկետը երկարաձգելու եւ դրանց կարգավիճակը փոխելու վերաբերյալ օգոստոսի 20-ին ստորագրված հայ-ռուսական արձանագրությունը, ռազմատեխնիկական ոլորտում հայ-ռուսական համագործակցության ու փոխըմբռնման հուշագիրը եւ ռազմավարական գործընկերության եւ փոխօգնության մասին օգոստոսի 16-ին Բաքվում ստորագրված ադրբեջանա-թուրքական համաձայնագիրը, որն Ադրբեջանի խորհրդարանը վավերացրեց դեկտեմբերի 21-ին:

ԱՄԱՆՈՐԸ ԶՈՐԱՄԱՍՈՒՄ

Ամանորի նախօրեին եղանք գնդապետ Ս. Գրիգորյանի հրամանատարությամբ գործող եռակի մարտական դրոշակակիր զորամասում, պարզվեց, որ հրամանատարը նախատոնական ժողով է անցկացնում անձնակազմի հետ։ Քննարկվում էին տոնական օրերին զորամասի գործունեության ծրագիրը, միջոցառումների անվտանգությունն ապահովելու հարցերը։ Ընդհանուր առմամբ, զորամասը հաջողությամբ է ավարտել ուսումնական տարին, եւ այժմ հարկավոր է հավուր պատշաճի դիմավորել Ամանորը, հանգստանալ, ուժերը վերականգնել եւ նախապատրաստվել նոր ուսումնական տարվան։

ՀՈՂԸ ԿԱՆՉՈՒՄ Է

Ղալդունց Արմենի եւ կնոջ՝ Սուսաննայի ապրած կյանքը կապված է Խնձորեսկի հետ։ Երկուսն էլ ծնվել են Խնձորեսկի քարանձավ-կացարաններում։ Արմենի ծնողները հարս են ուզել Սուսաննային։ Մեծերի խորհրդով՝ «ճիպոտը կտրել են իրենց ճյուղից»։ Հետո տեղափոխվել են Երեւան, սակայն կապը երբեք չի կտրվել ծննդավայրի հետ։ Երբ մոտենում էին կնոջ ծննդաբերության օրերը, երիտասարդ ամուսինները գնում էին Խնձորեսկ, ասելով. «Մեր երեխաները թող ծնվեն մեր ծննդավայրում»։

ՀԱՅ ՄԱՅՐԵՐ

Զորակոչի օրերին պատահաբար հանդիպեցի Արա Սմբատյանին, որը վերադարձել էր արտասահմանից եւ ներկայացել զինկոմիսարիատ՝ ծառայության մեկնելու։ 23-ամյա երիտասարդն ապրել է կյանքի իր ոդիսականը։ 15 տարեկան է եղել, երբ ծնողների հետ մեկնել են Հայաստանից։ Ռիտա մայրն այնտեղ մահացել է, քույրը՝ Մարինեն, ամուսնացել, հայրը՝ Յուրան, տեղափոխվել է մեկ այլ երկիր։ Բախտի ու ժամանակի քմահաճույքին մնացած տղան օրվա ապրուստի համար նավերում բեռնակրություն է արել, պլանտացիաներում հավաքել բերքը։

Նախիջեւանի սահմանային հատվածում է այդ աղբյուրը՝ լեռան փեշերին։ Մինչ ազատագրական պայքարը աղբյուրն անուն չուներ. հազարավոր աղբյուրների նման իջնում էր սարերից, գնում թափվում Որոտանը։ Պայքարի առաջին օրերին կոչվեց «Հարս ու փեսայի աղբյուր»։ Այդպես մինչ օրս։